woensdag 10 september 2014
Waarover?
Waar wil ik over schrijven?
Ik ga heen en weer in mijzelf over wat men zou willen lezen en wat ik wil schrijven. Maar volgens mij moet ik schrijven wat ik wil schrijven want haters zullen er altijd zijn.
Waar wil ik over schrijven?
Over zelfmoord. Over een verlangen naar de dood wat ijdel blijkt te zijn. Over zo gevoelig zijn dat het leven soms pijn doet van schoonheid. Over vrouwen die niet goed weten hoe ze vrouw moeten zijn en mannen die worstelen met hun trots. Over woeste zeeen van binnen die steeds maar weer opstuwen tot golven van ongekende hoogte. Over een moeder die niet bereikbaar is omdat zij bang is. Niet weet of ze de voordeur zal halen en toch probeert het beste uit het leven te halen. Over afgewezen zonen en onderdrukte dochters. Over ouders die hun kinderen uit liefde sparen maar hen maken tot zwakke schepsels die nauwelijks de dagelijkse realiteit aankunnen. Over een wereld die vaak zo nep is dat de echtheid steeds moeilijker te vinden is. Over commercie die altijd een vergiftiging lijkt te zijn van alles wat echt, heel en wezenlijk is. Over het worstelen met een aardsbestaan en eigenlijk steeds niet willen landen. Over een vervreemding die zo ongenaakbaar kil voelt dat je jezelf zou willen verhangen.
Daarover.
En over mooie dingen zoals ballerina’s en prinsessen en langharige donkere strijders die mij redden.
Daarover.
Christa Bode - september 2014
woensdag 14 juli 2010
Als
Als ik hang in verlangen
zonder toxicatie
zonder werkelijke confrontatie
dan verblijf ik in dat deel van mijzelf
dat zittend in een stoel mijn gezicht wil zien in sigarenrook
mijn beelden dwarrelend
de ene gedachte in
de andere ruimte uit
zonder toxicatie
zonder werkelijke confrontatie
dan verblijf ik in dat deel van mijzelf
dat zittend in een stoel mijn gezicht wil zien in sigarenrook
mijn beelden dwarrelend
de ene gedachte in
de andere ruimte uit
33
33
ik verkreukel
langzaamaan
het is onomkeerbaar
geen chemie
in die groeven
geen straktrekkerij
ik lach
en het kreukt
ik verlies veerkracht
in weefsel
en huid
mijn weten
groeit
net als mijn leeftijd
ik verkreukel
langzaamaan
het is onomkeerbaar
geen chemie
in die groeven
geen straktrekkerij
ik lach
en het kreukt
ik verlies veerkracht
in weefsel
en huid
mijn weten
groeit
net als mijn leeftijd
dinsdag 8 december 2009
De voortzetting van het begin...
De voortzetting van datgene wat er altijd al had moeten zijn.
Ik dank u.
Christa
Ik dank u.
Christa
Abonneren op:
Reacties (Atom)


aan het terugkomen zijn:
